Maan Letters

Auteur: Robert Galbraith

Een van de betere uit de Cormoran Strike reeks : pittig

Genre: Thriller                       Mijn waardering: **** (4)

De auteur

Het zevende deel uit de Cormoran Strike reeks is weerom een dikke pil. Een jaar na het verschijnen van ‘Inktzwart hart’ hebben drie vertaalsters ervoor gezorgd dat ook deze thriller van Robert Galbraith op de Nederlandstalige literatuurlijsten prijkt.

In het dankwoord blijkt dat ze haar redacteur David Shelley, een sekte-liefhebber, een boek over sektes beloofd had. Kunst op bestelling of aanvraag is altijd moeilijk, maar het kan ook dankbaar zijn.

Korte Inhoud

Robin Ellacott gaat undercover in een Christelijke sekte in opdracht van een vader wiens zoon daaraan deelneemt. Geen eenvoudige opdracht en ook risicovol.

Leeservaring

Verwachting

Na het tegenvallende ‘Inktzwart hart’ sprak de flaptekst van ‘Stromend graf’ me wel aan. De verfilming van deze thriller heb ik nog niet gezien, dus ik startte met een blanco lei. Na het lijvige werk doorbladerd te hebben, was ik al een gelukkig mens dat het gewoon doorlopende tekst was. Een goed begin.

Opbouw

Robert Galbraith blijft trouw aan de opbouw en het esthetische van haar boeken. Zo is er nu telkens een citaat uit de I-Tjing te lezen aan het begin van een hoofdstuk. Als een echte meerwaarde beschouw ik dit niet, maar het is wel leuk om deze citaten te lezen. Ook de covers zijn allen in dezelfde stijl, hoewel ze niet direct verband houden met het verhaal.

Het begin van het boek – de proloog – is lastig om te lezen omdat het een opeenvolging is van brieven, e-mails en interviews. Het lettertype dat hiervoor gebruikt is, maakt het niet eenvoudiger. Doch, dit ogenschijnlijk onbelangrijk ‘hoofdstuk’ lijkt later in het boek zijn belangrijkheid te bewijzen.

Schrijfstijl en plot

Hoewel de proloog moeilijker te lezen is, werd ik onmiddellijk in het verhaal gezogen. Ook het verdere verloop is niet te ingewikkeld en vrij logisch. De verschillende verhaallijnen zijn niet te verwarrend en makkelijk te volgen. Galbraith is, gezien de zwaarte van het verhaal (voor hooggevoelige mensen) blijft ze ook trouw aan subtiele humor. Het blijft toch een opmerking dat ze soms iets te veel in detail gaat wat geen meerwaarde biedt aan het verhaal. In ‘Stromend Graf’ heeft me dat minder gestoord.

Er zijn weinig misdaadromans die zich toeleggen op een sekte. Galbraith heeft dit heel goed aangepakt en opgebouwd. Er is veel fantasie voor nodig, maar evenzo zijn een degelijke research en inlevingsvermogen onontbeerlijk om dit te kunnen neerpennen en geloofwaardig te blijven. Er zijn regelmatig spanningsbogen en cliffhangers.  

Personages

De auteur introduceert veel personages, waarvan enkele maar een bijrol spelen. In dit verhaal blijft het overzichtelijk en goed te volgen. Bijrollen worden niet uitgebreid geïntroduceerd. De uitwerking van de personages is zoals steeds enorm goed. Ze zijn uitgediept en hebben elk hun eigenheid.

Conclusie

‘Stromend graf’ vind ik een van de betere boeken uit de Cormoran Strike reeks. Een dikke pil, maar het verhaal loopt als een trein. Het is ook een originele setting waarin zich het afspeelt.

De moeite om te lezen.

Details

Uitgeverij: Boekerij                                             Jaar 2023

Pagina’s: 1119

Vertaling: Sabine Mutsaers, Mireille Vroege, Anne-Marieke Buijs

Verschijningsvormen: paperback / e-book / kobo-plus / luisterboek