Volle Maan, een prachtige volledige bol die het licht van de zon opvangt en onze duistere Aarde nachtlicht geeft. Symbool voor manifestatie en afronden. Dat wil ook zeggen dat je moet loslaten wat je niet meer dient.
Om te kunnen loslaten is het nodig om vergeving te schenken. Zowel aan jezelf als aan anderen. Vergeven wil niet zeggen dat je moet vergeten. Dat zijn verschillende dingen.
Met haar debuutroman ‘Where the Crawdads sing’ in 2018 (Waar de rivierkreeften zingen) heeft de Amerikaanse schrijfster en tevens zoöloge meteen een kaskraker neergezet. Na enkele nominaties zoals bijvoorbeeld de Edgar Allan Poe Award (voor beste eerste roman) is haar debuut in 2022 verfilmd geweest.
In deze roman komt haar kennis en liefde voor zoölogie, biologie en onderzoek goed tot zijn recht. Je voelt ook dat het geschreven is met liefde en zorg.
Goede voornemens aan het begin van elk jaar zijn altijd gedoemd om in de vuilbak te eindigen. Ook dit jaar blijkt een zeer moeilijke start te zijn, toch op literair vlak. Op andere gebieden is er dan weer een enorme vooruitgang geboekt. In 2025 was dit hetzelfde liedje. Het begint een gewoonte te worden.
‘De laatste hoop’ is het zesde en laatste boek uit Serie 4 ‘Teken van de sterren’.
Als grote fan en niet veeleisend maar toch een tikkeltje kritisch, was dit boek eerder een teleurstelling. Buiten dat er actie en verrassende omwentelingen waren, heb ik dit boek verder niet met veel enthousiasme gelezen. Het leek alsof de auteurs nog hun deadline moesten halen.
Er gebeurt aanzienlijk minder. Alles lijkt te draaien rond het Duistere Woud. De katten uit het verre verleden passeren ook allemaal de revue. Van alle clans staat er een namenlijst vooraan in het boek, maar de overleden katten staan er niet in. Soms is het moeilijk te volgen en moet je behoorlijk in het geheugen gaan graven.
Qua taal: het woord ‘grauwen’ kom heel veel voor en begint te vervelen.