Auteur: Robert Galbraith
Een goed thriller met Galbraith-humor
Genre: Thriller Mijn waardering: **** (4)
De auteur
De auteur van de wereldberoemde Harry Potterboeken is ook auteur van de Cormoran Strike serie. Robert Galbraith of Joanna Rowling . ‘De gemerkte man’ is het achtste deel en nu – in 2026 – voorlopig het laatste. Wel staat er gepland om nog twee andere in de Cormoran Strike serie uit te brengen.
Deze keer treedt Sabine Mutsaers als enige vertaalster op, in tegenstelling tot vorige edities.
Korte inhoud
Wanneer een jonge vrouw, Decima, het detectivekantoor Strike en Ellacott inschakelt omdat het lijk dat gevonden is in een zilverwinkel van een misdadiger blijkt te zijn en niet dat van haar plotseling verdwenen vriend Rupert, begint een nogal ingewikkeld onderzoek met vreemde wendingen. Wie is dat lijk in de zilverkluis?
Leeservaring
We worden het ondertussen al gewoon dat Galbraith zich niet beperkt tot een romannetje van 300 à 400 bladzijden. De korte hoofdstukken maken het gezellig om te lezen. Ook de vele personages zijn eigen aan deze auteur. Wat ook een constante is, zijn de gedichtjes die op elk hoofdstuk een ‘samenvatting’ moeten zijn van wat volgt. Of tenminste een hint. Deze zijn in ‘De gemerkte man’ in het Engels en dat stoort me mateloos.
De inhoud op de flaptekst doet vermoeden dat het een thriller is zoals er honderden zijn. Maar vanaf pagina 20 lijkt het toch iets ingewikkelder in elkaar te steken. Ook de verhaallijnen en het plot zijn weer steengoed en eerder origineel te noemen. Wat me sterk verbaasde is dat Galbraith nu ook Britse gebeurtenissen uit 2017 in de roman verwerkt heeft, zoals bijvoorbeeld Storm Doris. Ook het personage William Wright bestaat. Dit vergt toch wat research. Wat me blij stemde is dat Robert Galbraith België en de unief in Gent betrok in het verhaal. Als Belg is dit toch strelend.
Het begin is wat rommelig door de overvloed aan informatie die door Decima verteld word. Maar dat herpakt zich naar het positieve toe. Verder verloopt het verhaal logisch met de nodige spanningsbogen, cliffhangers en de anti-climaxen.
Omdat er soms verwezen wordt naar het vorige deel (Stromend Graf) is het aangewezen dit lijvige boek te lezen. Het is geen must, maar je kan dan het verhaal beter plaatsen. Ook naar Robins privéleven wordt terug gekatapulteerd en natuurlijk naar dat van Strike.
In de vorige boeken had ik als opmerking dat er constant verwezen werd naar ‘de stomp’ van Strike. Soms was het er echt over. In deze roman, in dit deel, is dit niet meer het geval. Gelukkig. Wat ook een positieve noot is, is dat het detectivekantoor een beperkt personeelsverloop heeft. Nieuwe aanwinsten en/of ontslagen geven wat meer verhaal en dieptegang.
Er zijn ook situaties die maar niet willen vlotten en waarbij ik steeds dacht: ‘Allee, vooruit!’ of ‘Wat heeft dat ermee te maken’? Bijvoorbeeld dat Robin nog steeds geen cadeautje heeft gekocht. Alle verhaallijnen zijn op het einde opgelost, maar deze niet. ik blijf dus zitten met een vraag. En dan de relatie tussen Strike en Robin. Het is veel te lang en het begint te vervelen.
Ook deze keer heeft Robert Galbraith zich gewaagd aan een soortelijke afwijkende bladschikking zoals in ‘Inktzwart hart’, maar dan sterk afgezwakt. Deze keer het zijn SMS’en die wel vlot te volgen zijn.
Een heel fijne humoristische toevoeging is de verhaallijn van de vissen. Wie het boek leest, … . Grappig en origineel. Er zit nog verborgen humor en knipogen in het verhaal die zeker gesmaakt worden.
Conclusie
Robert Galbraith blijft trouw aan zichzelf : de (subtiele) humor die verwerkt is in het verhaal, de uitgesproken en uitzonderlijke vele personages, de gedichten of citaten aan het begin van een hoofdstuk en de toch wel originele moorden in originele settings.
‘De gemerkte man’ vond ik terug een van de betere.
Details
| Uitgeverij: Boekerij Jaar2025 |
| Pagina’s: 1053 |
| Vertaling: Sabine Mutsaers |
| Verschijningsvormen: paperback/ e-book / kobo-plus |